Directeur Rob Trenson na 40 jaar met pensioen

Op 28 juni 2011

Waarom koos je als jongeman voor het onderwijs?

Rob Trenson: 'In mijn woonplaats Watervliet was onze buurman hoofdonderwijzer. Naar die man keek ik op. Onderwijzer worden, was voor mij evident. Het was een soort roeping. Als ik mijn leven mocht herbeginnen, werd ik opnieuw onderwijzer.'

Wat is zo leuk aan die job?

'Met een grote vrijheid in een eigen gemeenschap mogen omgaan met kinderen. Lesgeven kan je grotendeels op je eigen manier invullen. Bovendien heb je een te benijden werkzekerheid.'

In welke scholen en voor welke klassen stond je?

'Nadat ik in 1971 was afgestudeerd, kon ik kiezen tussen lagere scholen in Knokke, Nevele, Eeklo en Sleidinge. Die laatste gemeente was vanuit Watervliet het gemakkelijkst bereikbaar met de autobus. Ik startte met een interim van drie maanden, maar ik bleef er tot het einde van mijn loopbaan. In het eerste leerjaar gaf ik nooit les. Voor de andere klassen stond ik telkens slechts een jaar, maar ik was 20 jaar onderwijzer van het zesde leerjaar.'

Had je altijd de ambitie om directeur te worden?

'Na 15 schooljaren wou ik wel iets anders doen. Ik keek op naar mijn toenmalig directeur wijlen Walter Verplaetse en droomde ervan zijn taak over te nemen. Twaalf jaar geleden werd ik directeur in Sleidinge en daarna was ik nog vijf jaar coördinerend directeur van het Evergemse gemeentelijk onderwijs. In beide functies moest ik meer met het personeel omgaan dan met de leerlingen, maar mijn nieuwe taken waren eveneens boeiend.'

Hoe zag je het onderwijs veranderen in Sleidinge?

'Bij de start van mijn onderwijsloopbaan telde Sleidinges gemeenteschool 180 leerlingen en tienmeesters. Ze is gegroeid naar veertig leerkrachten, waarvan nog slechts vier mannen, en bijna vijfhonderd leerlingen. Ook de infrastructuur is grondig gewijzigd. Eerst kreeg de gemeenteschool van Sleidinge een nieuwbouw. Daarna gebeurde hetzelfde in Evergem en Wippelgem. Volgend jaar is Belzele aan de beurt.'

Nooit een burn-out gekend?

'Ik heb altijd graag voor de klas gestaan. Misschien omdat ik veel kansen heb gekregen, boeit het onderwijs me nog altijd. De schwung van de gemeentescholen was een extra stimulans. Wegens de voortdurende groei van het gemeentelijk onderwijs moesten veel nieuwe leerkrachten worden aangeworven en ging ik veel om met jongeren.'

Wat zal je als gepensioneerde missen?

Als coördinerend directeur was ik verantwoordelijk voor 110 leerkrachten, dertig mensen van de administratie en onderhoud en bijna 1.500 leerlingen. Ik zal het onderwijs vanop afstand blijven volgen. De sociale contacten met leerkrachten en ouders zal ik missen. Met de personeelsleden had ik immers een goede band. Ik wil me echter op een andere manier engageren voor de gemeenschap.'

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is